Written by Dentistët Shqiptarë
Kërkimi shkencor në dentistri po sjell vazhdimisht materiale, teknika dhe protokolle të reja. Megjithatë, jo çdo rezultat i ri duhet të interpretohet menjëherë si një standard i ri trajtimi.
Studimet e publikuara së fundmi sjellin të dhëna me interes për protetikën mbi implante, anestezinë pediatrike, endodoncinë dhe kontrollin e pllakës bakteriale. DSHM analizon pesë prej tyre, duke evidentuar jo vetëm rezultatet, por edhe forcën dhe kufizimet e provave.
Një provë klinike e randomizuar krahasoi urat posteriore me tri elemente, të mbështetura mbi dy implante, të realizuara me zirkon monolitik ose me porcelan mbi metal.
Në studim u përfshinë 55 pacientë, ndërsa 45 prej tyre përfunduan periudhën trevjeçare të ndjekjes. Gjatë kësaj kohe u regjistruan dy dështime protetike, nga një në secilin grup, të dyja të lidhura me humbjen e implantit.
Një ndryshim interesant u vu re te frakturat sipërfaqësore të qeramikës, të njohura si “chipping”. Ky komplikacion u regjistrua në 3 nga 23 restaurimet metal-qeramike, ndërsa nuk u shfaq në asnjë nga 22 restaurimet prej zirkoni monolitik.
Megjithatë, diferenca nuk arriti rëndësi statistikore. Nuk u gjetën gjithashtu ndryshime domethënëse ndërmjet dy materialeve për humbjen kockore margjinale, parametrat peri-implantarë apo mbijetesën e përgjithshme të restaurimeve.
Rezultatet tregojnë se zirkoni monolitik mund të konsiderohet një alternativë serioze për rehabilitimet posteriore shumëelementëshe mbi implante. Eliminimi i shtresës së porcelanit mund të ulë rrezikun e “chipping”, por ky studim nuk provon ende se zirkoni monolitik është përfundimisht superior ndaj metal-qeramikës.
Prova është e një niveli mesatar: kemi një studim të randomizuar dhe ndjekje trevjeçare, por numri i pacientëve mbetet relativisht i vogël. Përfundime më të forta kërkojnë kampione më të mëdha dhe rezultate afatgjata.
Lexoni studimin në Clinical Oral Implants Research
Dhimbja dhe frika nga injeksioni janë ndër faktorët kryesorë që ndikojnë në bashkëpunimin e fëmijëve gjatë trajtimit dentar.
Një studim i randomizuar, double-blind, crossover dhe split-mouth krahasoi lidokainën konvencionale me lidokainën e tamponuar me bikarbonat natriumi. Në studim morën pjesë 53 fëmijë, të cilët e morën secilën formulë anestetike në seanca të ndryshme.
Lidokaina e tamponuar uli me rreth 17% shenjat objektive të shqetësimit gjatë injeksionit. Studiuesit vunë re gjithashtu një fillim pak më të shpejtë të veprimit anestetik.
Megjithatë, fëmijët nuk raportuan një ndryshim domethënës në dhimbjen e perceptuar. As reagimi i pulsit nuk ndryshoi ndërmjet dy formulave.
Kjo do të thotë se përfitimi mund të jetë më i dukshëm në sjelljen dhe bashkëpunimin e fëmijës sesa në dhimbjen që ai deklaron se ndien. Prandaj, rezultati nuk duhet komunikuar si “injeksion pa dhimbje”.
Tamponimi i lidokainës mund të jetë një metodë praktike dhe relativisht ekonomike për përmirësimin e eksperiencës së pacientëve pediatrikë. Megjithatë, përgatitja dhe përdorimi i solucionit duhet të realizohen sipas një protokolli të kontrolluar klinik.
Edhe në këtë rast, forca e provës është mesatare. Dizajni i studimit është i mirë, por rezultatet vijnë nga vetëm 53 fëmijë dhe nga një qendër e vetme kërkimore.
Lexoni studimin në Clinical and Experimental Dental Research
Dhimbja pas trajtimit të kanalit vazhdon të jetë një problem i zakonshëm, veçanërisht te pacientët me pulpit të pakthyeshëm dhe periodontit apikal simptomatik.
Një provë klinike e randomizuar analizoi disa teknika krioterapie te premolarët mandibularë. Studiuesit krahasuan trajtimin standard, aplikimin intraoral të akullit, shpëlarjen finale të kanalit me solucion fiziologjik të ftohtë dhe përdorimin e hipokloritit të ftohtë gjatë përpunimit kemomekanik.
Përdorimi i hipokloritit të ftohtë gjatë instrumentimit dha reduktimin më të madh të dhimbjes postoperative. Ndërkohë, shpëlarja finale me solucion fiziologjik të ftohtë prodhoi uljen më të madhe të Substance P, një biomarker i lidhur me dhimbjen dhe inflamacionin.
Aplikimi intraoral i akullit pati efekt më të kufizuar.
Studimi sugjeron se ftohja brenda sistemit kanalar mund të jetë më efektive sesa aplikimi i jashtëm i akullit. Ky është një rezultat me rëndësi praktike për endodontistët, pasi protokolli mund të ofrojë një mënyrë relativisht të thjeshtë për reduktimin e dhimbjes pas trajtimit.
Megjithatë, rezultatet vijnë nga një studim i vetëm dhe nga një kategori specifike dhëmbësh dhe diagnozash. Nevojiten prova të tjera për sigurinë, standardizimin e temperaturës dhe ndikimin afatgjatë të kësaj procedure.
Krioterapia intrakanalare duhet të konsiderohet një qasje premtuese dhe jo ende një standard i ri endodontik.
Implantet prej zirkoni po promovohen gjithnjë e më shumë si alternativë pa metal ndaj implanteve tradicionale prej titani. Një nga pyetjet kryesore është nëse materiali ndikon në zhvillimin e peri-implantitit.
Një rishikim sistematik me meta-analizë përfshiu 19 studime, 687 pacientë dhe 995 implante prej zirkoni.
Prevalenca e përmbledhur e peri-implantitit ishte rreth 2% gjatë periudhave deri në pesë vjet. Në studimet me ndjekje më të gjatë se pesë vjet, vlerësimi u rrit në rreth 8%, por me një interval shumë të gjerë pasigurie.
Në pesë provat klinike të randomizuara që krahasuan drejtpërdrejt zirkonin me titanin, nuk u konstatua një diferencë statistikisht domethënëse në prevalencën e peri-implantitit.
Këto rezultate nuk provojnë se implantet prej zirkoni mbrojnë më mirë nga peri-implantiti. Në të njëjtën kohë, të dhënat aktuale nuk tregojnë një disavantazh të qartë të tyre në periudhën afatshkurtër dhe afatmesme.
Forca e përgjithshme e provave mbetet e ulët. Studimet përdorën përkufizime të ndryshme diagnostikuese, paraqitën heterogjenitet të konsiderueshëm dhe ofruan pak të dhëna afatgjata.
Përzgjedhja ndërmjet implantit prej titani dhe atij prej zirkoni duhet të vazhdojë të bazohet në indikacionin klinik, eksperiencën e operatorit, karakteristikat e pacientit dhe provat e disponueshme, jo vetëm në pretendime marketingu.
Lexoni meta-analizën në PubMed
Uji i ozonizuar po prezantohet si një alternativë më e butë për kontrollin kimik të pllakës bakteriale, veçanërisht për shkak të mungesës së efekteve të zakonshme të klorheksidinës, si pigmentimi dhe ndryshimi i shijes.
Një rishikim sistematik me meta-analizë përfshiu pesë studime në analizën cilësore dhe vetëm katër në analizën statistikore.
Rezultatet sugjeruan një përfitim të mundshëm afatshkurtër të ujit të ozonizuar në reduktimin e pllakës. Megjithatë, diferenca nuk ishte statistikisht domethënëse dhe intervali i besimit përfshinte mundësinë që të mos kishte efekt real.
Autorët e klasifikuan sigurinë e përgjithshme të provave si të ulët.
Për momentin, uji i ozonizuar nuk mund të paraqitet si një zëvendësues i provuar ose më efektiv se klorheksidina. Ai mund të jetë një alternativë për t’u studiuar te pacientët që nuk e tolerojnë klorheksidinën, por rekomandimi i tij për përdorim rutinë kërkon prova më të forta dhe studime afatgjata.
Lexoni meta-analizën në PubMed
Kërkimet e fundit mbështesin disa zhvillime premtuese: zirkoni monolitik po tregon performancë të mirë në restaurimet posteriore mbi implante, tamponimi i lidokainës mund të përmirësojë eksperiencën e fëmijëve dhe irrigantët e ftohtë mund të ndihmojnë në kontrollin e dhimbjes pas trajtimit endodontik.
Por asnjë prej këtyre rezultateve nuk duhet të shndërrohet në pretendim absolut.
Një studim i vetëm mund të hapë një drejtim të ri kërkimi, por ndryshimi i standardeve klinike kërkon përsëritje të rezultateve, kampione më të mëdha, ndjekje afatgjatë dhe përputhje me udhëzimet profesionale.
Pikërisht këtu qëndron edhe përgjegjësia e medias profesionale: të komunikojë risitë shkencore pa ekzagjerim, duke dalluar atë që është premtuese nga ajo që është tashmë e provuar.
Ky material ka karakter informues dhe profesional. Ai nuk zëvendëson gjykimin klinik, protokollet zyrtare apo udhëzimet e institucioneve përkatëse.
